In memoriam Peter Tisseur (1937 – 2010)

Gepubliceerd op November 16, 2010

Op 25 oktober overleed Peter Tisseur in zijn huis in Giethoorn, op een moment en op een manier zoals hij dat wilde. De longkanker was niet meer te bestrijden. De circulaire vertelde dat hij vredig is ingeslapen. “Count your blessings”, stond er bij. Want Peter was iemand die bij een afscheid altijd iets meegaf om ter harte te nemen – ook deze laatste keer.

 Ik heb 30 jaar met hem samengewerkt, in goede en slechte tijden. Hij was van meet af aan zeer geïnteresseerd in het model van Belbin dat ik in 1981 naar Nederland bracht en heeft zich er altijd op een overtuigde en betrokken manier voor ingezet om deze manier van denken te promoten, vorm te geven en uit te dragen. Bijvoorbeeld in de vorm van teamtrainingen die we 25 jaar lang met veel plezier en inzet organiseerden en die stuk voor stuk diepe indruk maakten op de deelnemers – en trouwens ook op mij en m’n andere collega’s. Maar vooral in de vorm van open seminars, de Teamopoly-seminars, waarin Peter in een glansrol als spelleider en bankier met intuïtieve en tegendraadse interventies de waarde van het teamrolmodel, van het denken in termen van authenticiteit en complementariteit, zichtbaar en voelbaar maakte.

 Peter was een eenling, a rebel with a cause, een eigenzinnige man met een sterke wil (“welnee” zei hij dan, “ik weet niet wat ik wil, ik weet alleen maar goed wat ik niet wil”), en een provocatieve coach ‘avant la lettre’. In elk gesprek dat je met hem aanging overrompelde hij je onmiddellijk met een aantal scherpe, onverwachte en doorgaans zéér persoonlijke vragen. Die brachten soms een verrassend inzicht, soms gloeiende inspiratie, en soms een verlammende verwarring. Meestal alledrie tegelijk. Als je twijfelde en aarzelde, maakte hij dat je met groot zelfvertrouwen een knoop doorhakte. En als je met groot zelfvertrouwen een knoop wilde doorhakken, maakt hij dat je ernstig ging twijfelen. Hij was niet te regisseren en nauwelijks te voorspellen – en lang niet iedereen zag dat achter die ‘teasende’ manier van ondervragen vaak een grote zorgzaamheid en  betrokkenheid schuilging. Want hij vond dat je de talenten die je had, in het volle licht moest durven zetten.

 Samen met Frans Wildenburg en André Meester kochten we midden jaren 90 de rechten van Belbins Interplace voor het Nederlandse taalgebied (en later voegden zich daar Edda Meester, Ronald Loggen en Wim Koning bij). Natuurlijk vond Peter dat onze Interplace een stuk beter kon zijn, en móest zijn, dan het Engelse origineel, zowel qua inhoud als qua toepassing. En hij creëerde voortdurend wisselende allianties van mensen om zich heen die hem in zijn opvattingen daarover ondersteunden. Doorzichtigheid daarin kon hem niet zoveel schelen – waar het om ging was dat het beoogde resultaat, de gewenste kwaliteit, er kwam – en die kwam er! Een beetje chaos en turbulentie daarbij vond hij doorgaans alleen maar inspirerend. Anders verveelde hij zich toch maar….

 Ik heb nog veel e-mailtjes van hem, die ik zeker wil bewaren. Wonderlijke composities zijn dat, van taal en logica, met cryptische zinnen, met vragen waar je niet op wil antwoorden en antwoorden waar je niet om had gevraagd  Berichten die je, net als klissen aan een wollen trui, maar niet loslieten en langzaam aan de binnenkant naar boven kropen. En waarvan de betekenis pas veel later vrijkwam en de waarde zich ineens aan je voordeed, als de tijd (die hij altijd als een trouwe bondgenoot zag) zijn werk had gedaan.

 So count your blessings. Peter heeft me daar veel van meegegeven. In de vorm van herinneringen en anekdotes, in de vorm van de vele mensen met wie hij me in contact heeft gebracht. In de vorm van sigaren van Oud Kampen en de Goldberg variaties van Glenn Gould. En – vooral – in de vorm van een onophoudelijke stroom aan op- en aanmerkingen. Soms hilarisch en vrolijkmakend, soms zorgvuldig doordacht en gewogen, soms bitter en geërgerd – maar altijd wel op een of andere manier raak. Veel van die op- en aanmerkingen  moet ik nog van hun inpakpapier ontdoen.

Peter loopt nog wel een tijdje met me mee…..

Rob Groen,

November 2010

Reageer